અમારા આ ઘરની ગલીમાં થઈને હું જયારે નિશાળે જાઉં છું ,
ત્યારે રોજ દશ વાગે ફેરીવાળાને ફેરી લઈને જતો જોઉં છું .
"બંગડી લો , બ . . . ગડી ! બંગડી લો બ . . . ગડી !" એવી
બૂમો પાડે છે . એની ટોપલીમાં ચિનાઈ માટીના રમકડા છે .
એને મન ફાવે તે રસ્તે એ જાય છે ; અને મન ચાહે ત્યારે ઘેર
જઈને ખાઈ છે .
દશ વાગે કે સાડા દશ વાગે , - એને નથી કશી ઉતાવળ કે નથી
મોડું થઇ જશે એવી બીક .
એ જોઈ મને થાય છે કે સ્લેટ બ્લેટ ફેકી દઈને આવી રીતે ફેરી
લઈને ફર્યા કરું !
સાડા ચાર વાગે , હાથ શાહીવાળા કરીને જયારે હું ઘરે પાછો
ફરતો હોઉં છું , ત્યારે બાબુઓના પેલા ફૂલબાગમાં કોદાળી લઈને
માળી માટી ખોદતો હોય છે .
વખતે કોદાળી પગ પર પડે એ બીકે કોઈ એને રોકતું નથી .
એના શરીર પર ને માથા પર કેટલીયે ધૂળ લાગે છે , પણ એ
માટે કોઈએ આવીને એને વઢતું નથી ! નથી માં એને ચોખ્ખા લૂગડાં
પહેરાવતી , કે નથી એની ધૂળ રેત ધોઈ નાખવાની ઈચ્છા કરતી .
એ જોઈ મને થાય છે કે હું જો બાબુઓના એ ફૂલ બાગનો
માળી હોત તો કેવું સારું !
જરા રાત થઇ ન થઇ ત્યાં તો માં મને ઊંઘાડી દેવાનું કરે છે .
હું બારીમાંથી બહાર રસ્તા પર જોઉં છું તો પહેરાવાળો માથે પાઘડી
પહેરીને જતો હોય છે .
ગલીમાં અંધારું છે . લોકોની અવરજવર બહુ નથી , ગેસની
બત્તી ધીમી ટમટમ બળે છે . એ પહેરાવાળો હાથમાં ફાનસ
ઝૂલાવતો અમારા ઘરના દરવાજે ઉભો રહે છે. રાતના દશ
અગિયાર વાગી જાય છે . પણ એ માટે એને કોઈએ કશું કહેતું નથી .
એ જોઈ મને એમ થાય કે હુયે પહેરાવાળો બની ગલીના નાકે
મારી મરજી પ્રમાણે જાગું ! ! !
- રવીન્દ્રનાથ ટાગોર
અનુ . રમણલાલ સોની
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો